Zaprawa sportowa

Do uprawiania niemal każdej dyscypliny sportowej potrzebne jest odpowiednie przygotowanie. W równym stopniu dotyczy to profesjonalistów jak i amatorów. Na prawidłową zaprawę powinny zwrócić uwagę przede wszystkim te osoby, które wcześniej z wysiłkiem fizycznym miały niewiele wspólnego. To one najczęściej boleśnie doświadczają „zakwasów” i różnego rodzaju kontuzji spowodowanych zbyt forsownymi ćwiczeniami. Przygotowania najlepiej zacząć kilka tygodni przed przystąpieniem do właściwych ćwiczeń. Początkowo zaprawa nie powinna być zbyt męcząca. Wystarczy odrobina wysiłku. Dobrze, jeśli przy okazji rozgrzewane są wszystkie główne partie mięśniowe. Im lepiej będą one rozruszane, tym mniejsze ryzyko późniejszych naciągnięć lub bolesnych naderwań włókien. Ćwiczenia przygotowujące dają lepsze rezultaty, jeśli wykonywane są na zewnątrz. Dzięki temu organizm otrzymuje więcej tlenu, który dostarczany jest do mięśni. Z dala od miejskiego gwaru – w lesie czy parku nikt nie będzie nam przerywał lub złośliwie komentował nieudanych prób. Można więc poczuć się swobodnie. Po kilkunastu dniach zaprawę można wzbogacić o elementy ćwiczeń pomocnych w rozwijaniu partii ciała odpowiednich dla danej dyscypliny sportowej. Z czasem mogą one zdominować trening.

Zaprawa - historia

Tym, co łączy rzymskie akwedukty, średniowieczne kościoły i wiktoriańskie kamienice jest... zaprawa. To ona scala budynki wykonane z setek tysięcy cegieł. Dawniej zaprawy były pilnie strzeżonymi tajemnicami mistrzów murarskich. Dziś dostępne są jako gotowe mieszaniny, do których wystarczy dolać wody zgodnie z instrukcją producenta. Podstawowym atrybutem każdej zaprawy jest jej zdolność do wiązania, czyli przejścia ze stanu półpłynnego w stały. Właściwość ta pozwala trwale łączyć elementy ścian budynków (np. cegły lub pustaki), ale także wypełniać spoiny i niewielkie pęknięcia a ponadto chronić elementy konstrukcyjne poprzez stworzenie trwałej, odpornej na warunki atmosferyczne i estetycznej powłoki. Istnieje nawet kilkanaście rodzajów zapraw stosowanych w budownictwie. Najpopularniejsze to zaprawy cementowe, wapienne i cementowo-wapienne. Nieco rzadziej wykorzystywane są ich odpowiedniki cementowo-gliniane i magnezjowe. Do zastosowań niewymagających dużej wytrzymałości, np. do łatania ubytków w tynkach, służą zaprawy gipsowe, w których nie używa się kruszywa. Naturalne właściwości zapraw mogą być modyfikowane poprzez dodanie odpowiednich domieszek do ich składu.